Horoskopia Znak zodiaku Baran Znak zodiaku Byk Znak zodiaku Bliźnięta Znak zodiaku Rak Znak zodiaku Lew Znak zodiaku Panna Znak zodiaku Waga Znak zodiaku Skorpion Znak zodiaku Strzelec Znak zodiaku Koziorożec Znak zodiaku Wodnik Znak zodiaku Ryby
horoskop urodzeniowy


Spis wątków w grupie

Grupy w tej kategorii

Pokaż wszystkie grupy





   Wyłącz reklamy
Aspekty w horoskopie urodzeniowym » Koniunkcja planet » GWIAZDOZBIORY
Autor
Wypowiedź Obserwuj ten wątek

LOCA  (78)





zobacz mój
dzisiejszy
tranzyt


Data postu:
07:07 31-07-2010


2450

Gwiazdozbiór (konstelacja) to grupa gwiazd zajmujących pewien obszar nieba. Zazwyczaj gwiazdy te połączono w symboliczne kształty i nadano im nazwę pochodzącą z mitologii (np. Centaur, Cefeusz itp.). Gwiazdy tworzące gwiazdozbiór nie są ze sobą zazwyczaj fizycznie związane, a ich bliskie położenie na niebie jest wywołane geometrycznym efektem rzutowania ich położeń na sferę niebieską. Historycy uważają, że pierwszymi wyodrębnionymi i nazwanymi gwiazdozbiorami były znaki Zodiaku.

Obserwując ruch planet i Księżyca starożytni zauważyli, że poruszają się one w obrębie wąskiego pasa tworzącego na niebie okrąg. Na przebycie tego okręgu potrzebują one roku. Pas ten, nazwany Zodiakiem, podzielono na 12 równych części, którym nadano nazwy znajdujących się w nich gwiazdozbiorów. Ludzie mieszkający na równiku mogą, dzięki obrotowi Ziemi, w przeciągu roku zobaczyć wszystkie gwiazdozbiory. Jednak ci żyjący na półkuli północnej czy południowej widzą przez cały rok tylko część nieba. Ponieważ całą galaktyka obraca się wokół swego środka, gwiazdy nieustannie poruszają się. Z tego powodu gwiazdozbiory zmieniają swój kształt.

* Andromeda - spory i wyrazisty gwiazdozbiór nieba północnego.
* Baran - gwiazdozbiór pomiędzy Andromedą a Bykiem. W Baranie znajdował się punkt przecięcia ekliptyki i równika niebieskiego, tzw. punkt Barana. Przejście Słońca przez ten punkt oznacza początek astronomicznej wiosny na półkuli północnej. Obecnie na skutek precesji Ziemi punkt Barana przesunął się do sąsiedniego gwiazdozbioru Ryb.
* Bliźnięta - jeden z bardziej charakterystycznych gwiazdozbiorów, znany od starożytności, przedstawia parę bliźniąt trzymających się za ręce, Kastora i Polluksa.
* Byk - duży i wyraźny gwiazdozbiór nieba północnego, leżący w pobliżu równika niebieskiego. Jest to jedna z konstelacji zodiakalnych. Linia ekliptyki przechodzi w tym gwiazdozbiorze między formacją Plejad, a "głową byka".
* Cefeusz - konstelacja znana w starożytności, przedstawia króla Etiopii, męża Kasjopei i ojca Andromedy, upamiętnionych sąsiednimi gwiazdozbiorami.
* Centaur - w obrębie tego gwiazdozbioru leży najbliższa Ziemi gwiazda Proxima Centauri, odległa od układu słonecznego o 4,28 lat świetlnych, a także, prawdopodobnie powiązania z nią grawitacyjnie gwiazda Toliman (inne nazwy: Centauri, Rigil Centaurus, Hadar), która jest jedną z najjaśniejszych gwiazd nieba.
* Cyrkiel - mały gwiazdozbiór nieba południowego pomiędzy Centaurem a Trójkątem Południowym, nazwany w roku 1751 przez Nicolasa Louisa de Lacaille z powodu podobieństwa do pary cyrkli mierniczych.
* Delfin - niewielki, ale stosunkowo wyraźny gwiazdozbiór nieba północnego położony w pobliżu równika niebieskiego, na południe od konstelacji Łabędzia, pomiędzy Pegazem a Orłem. W Polsce jest gwiazdozbiorem nieba letniego. Najjaśniejsze gwiazdy są czwartej wielkości gwiazdowej, wszystkie trzy są gwiazdami podwójnymi.
* Erydan - gwiazdozbiór nieba równikowego, znany starożytnym, którzy kojarzyli go z Nilem, Eufratem, Gangesem lub dowolną inną większą rzeką.
* Feniks - niezbyt jasna konstelacja nieba południowego. W szerokości geograficznej Polski niewidoczna.
* Gołąb - mały gwiazdozbiór nieba południowego. Wprowadzony został przez Johanna Bayera w 1603 roku. Gwiazdozbiór kojarzony jest z gołębicą z Arki Noego.
* Góra Stołowa - gwiazdozbiór nieba południowego, oznaczony przez Nicolasa Louisa de Lacaille w roku 1751 na cześć Góry Stołowej na Przylądku Dobrej Nadziei, na której prowadził swoje obserwacje. Zawiera część Wielkiego Obłoku Magellana.
* Herkules - wyrazisty gwiazdozbiór nieba północnego. Nazwa pochodzi od imienia Herkulesa, bohatera występującego w mitologii greckiej.
* Hydra (Wąż Wodny) - największy pod względem powierzchni gwiazdozbiór na niebie. Znajduje się w pobliżu równika niebieskiego.
* Indianin - mało wyraźny gwiazdozbiór nieba południowego. Przedstawiać ma postać Indianina z Ameryki Północnej.
* Jaszczurka - gwiazdozbiór wydzielony w roku 1690 przez Jana Heweliusza, leżący między Andromedą a Łabędziem.
* Jednorożec - słabo widoczna konstelacja nieba południowego. Znajduje się bardzo blisko równika niebieskiego i dzięki temu może być obserwowany na szerokości geograficznej Polski w miesiącach zimowych.
* Kameleon - jedna z mniej wyraźnych konstelacji nieba południowego.
* Kasjopeja - gwiazdozbiór półkuli północnej, położony w obszarze Drogi Mlecznej.
* Kil - jest jednym z gwiazdozbiorów nieba południowego.
* Kompas - niewielki gwiazdozbiór nieba południowego wyodrębniony z gwiazd starożytnej konstelacji Argo w 1751 roku przez Nicolasa Louisa de Lacaille. Wyobraża kompas magnetyczny. Nie zawiera gwiazd jaśniejszych niż czwartej wielkości.
* Korona Południowa - jest jednym z 48 gwiazdozbiorów oznaczonych jeszcze przez Ptolemeusza, a znajduje się na południowej półkuli nieba.
* Korona Północna - niewielki, lecz wyrazisty gwiazdozbiór nieba północnego, leżący w pobliżu Wolarza. Jego gwiazdy układają się w łuk przypominający diadem, bądź koronę.
* Koziorożec - jest jednym z gwiazdozbiorów zodiakalnych. Położony jest na południowej półkuli nieba.
* Kruk - mały gwiazdozbiór nieba południowego znajdujący się na południe od konstelacji Panny. Mimo swoich rozmiarów, jest wyraźnym gwiazdozbiorem widocznym na południe od równika niebieskiego, w Polsce na wiosnę.
* Krzyż Południa - najmniejszy gwiazdozbiór nieba, charakterystyczny dla nieba południowego. Leży on w obrębie Drogi Mlecznej. W szerokościach geograficznych Europy, nie jest on widoczny.
* Lew - gwiazdozbiór zodiakalny identyfikowany z lwem, którego musiał pokonać Herakles aby wypełnić jedną ze swych dwunastu pracy.
* Lis - niezbyt jasny gwiazdozbiór nieba północnego, oznaczony w roku 1690 przez Heweliusza. Znajduje się on wewnątrz formacji "trójkąta letniego".
* Luneta (Teleskop) - mało wyraźny gwiazdozbiór nieba południowego. Oznaczony w roku 1752 przez francuskiego obserwatora, Nicolasa Louisa de Lacaille.
* Lutnia - jeden z charakterystycznych gwiazdozbiorów nieba letniego na półkuli północnej.
* Łabędź - gwiazdozbiór nieba północnego. Nazywany jest również Krzyżem północy, ponieważ jego najjaśniejsze gwiazdy układają się w kształt krzyża.
* Malarz - słabo widoczny gwiazdozbiór nieba południowego nazwany w roku 1751 przez francuskiego opata, Nicolasa Louisa de Lacaille, któremu przypominał malarską sztalugę, przechrzczony później na Malarza.
* Mała Niedźwiedzica - niezbyt jasna, ale mimo to ogólnie znana konstelacja okołobiegunowa, ze względu na Gwiazdę Polarną, leżącą +/- 1 stopień od północnego bieguna nieba i na końcu tzw. Małego Wozu.
* Mały Lew - niewielka i słabo widoczna konstelacja nieba północnego.
* Mały Pies - mały gwiazdozbiór usytuowany w pobliżu równika niebieskiego.
* Mikroskop - niewielki i mało wyraźny gwiazdozbiór nieba południowego oznaczony przez Nicolasa Louisa de Lacaille w 1751 roku.
* Mucha - mały gwiazdozbiór nieba południowego, położony w pobliżu bieguna południowego.
* Oktant - gwiazdozbiór przedstawiający oktant, instrument nawigacyjny wynaleziony w 1731 roku przez Johna Hadleya.
* Ołtarz - słabo widoczna konstelacja nieba południowego.
* Orion - konstelacja położona w obszarze równika niebieskiego, w szerokości geograficznej Polski widoczna od października do marca. Jest jednym z najbardziej charakterystycznych gwiazdozbiorów nieba zimowego, łatwym do odnalezienia i zidentyfikowania i zawiera wiele ciekawych obiektów.
* Orzeł - łatwo zauważalny z powodu najjaśniejszej gwiazdy Altair, (Aql) 0,8 mag (pierwsza liga jasności gwiazd - 10 miejsce).
* Panna - gwiazdozbiór zodiakalny, znajdujący się w rejonie równika niebieskiego. Według starożytnych, wyobraża on pannę trzymającą w ręku kłos. Przedstawia zazwyczaj grecką boginię sprawiedliwości Dike, która odeszła od ludzi gdy zakończył się srebrny wiek, ale również boginie pełniące podobne funkcje w innych kulturach.
* >Paw - wyraźna, choć w większości składająca się ze słabych gwiazd, konstelacja nieba południowego. Niewidoczna w szerokości geograficznej Polski.
* Pegaz - duży i wyraźny gwiazdozbiór leżący na północnej półkuli nieba. Nazwa tej konstelacji pochodzi od mitycznego uskrzydlonego konia - Pegaza.
* Perseusz - gwiazdozbiór nieba północnego, najlepiej widoczny w szerokości geograficznej Polski podczas okresu jesiennego.
* Piec - mały gwiazdozbiór nieba południowego nazwany w 1751 roku przez Nicolasa Louisa de Lacaille z powodu podobieństwa do pieca (hutniczego). Nie zawiera gwiazd powyżej wielkości 4.
* Pompa - gwiazdozbiór półkuli południowej, nazwany w roku 1751 przez Nicolasa Louisa de Lacaille'a na cześć pompy wynalezionej przez Roberta Boyle'a.
* Psy Gończe - gwiazdozbiór sąsiadujący z Wolarzem i wydzielony z Wielkiej Niedźwiedzicy przez Heweliusza w 1690, przedstawiający charty Wolarza atakujące niedźwiedzicę.
* Ptak Rajski - gwiazdozbiór nieba południowego, oznaczony w 1595 przez Keysera i de Houtmana. Nazwany dla uczczenia nieznanych w Europie, kolorowo upierzonych ptaków Azji i Ameryki Południowej, których okazy przywiozła po raz pierwszy wyprawa Magellana w 1522.
* Puchar - gwiazdozbiór nieba południowego, położony blisko równika niebieskiego. Jest to konstelacja słabo widoczna, kojarzona przez starożytnych z pucharem, z którego pili ambrozję bogowie.
* Rak - konstelacja będąca jednym z 12 gwiazdozbiorów zodiaku. Jest to konstelacja mała i składająca się ze słabych gwiazd.
* Rufa - duży gwiazdozbiór nieba południowego. Gwiazdozbiór jest prawie niewidoczny w szerokości geograficznej Polski. Jedynie jego północną część można obserwować w miesiącach zimowych, nisko nad południowym horyzontem.
* Ryba Latająca - mały gwiazdozbiór nieba południowego. Konstelacja ta przedstawia latającą rybę, która miała towarzyszyć na niebie okrętowi Argo.
* Ryba Południowa - mała konstelacja, leżąca na południowej półkuli nieba.
* Ryby - duży gwiazdozbiór nieba północnego, znajdujący się w pobliżu równika niebieskiego.
* Rylec - mały gwiazdozbiór nieba południowego oznaczony w 1751 przez Nicolasa Louisa de Lacaille'a i wyobrażający narzędzie używane do rytowania.
* Ryś - gwiazdozbiór wyróżniony w roku 1690 przez Jana Heweliusza, który nadał mu tę nazwę ze względu na "oczy rysia", które musiałby posiadać obserwujący, aby ją odnaleźć.
* Rzeźbiarz - słabo widoczny gwiazdozbiór nieba południowego opisany w 1751 roku przez Nicolasa Louisa de Lacaille.
* Sekstant - słabo widoczny gwiazdozbiór usytuowany w rejonie równika niebieskiego.
* Sieć - mały gwiazdozbiór nieba południowego.
* Skorpion (Niedźwiadek) - jedna z konstelacji zodiakalnych. Znajduje się na południowej półkuli nieba, jednak pod koniec lata z terenów Polski da się niekiedy dojrzeć tuż ponad horyzontem kilka gwiazd tego gwiazdozbioru.
* Smok - konstelacja znana wielu starożytnym kulturom i przeważnie kojarzona z potworem reprezentującym siły chaosu, sprzeciwiające się uznanym bogom.
* Strzała - mały i słabo widoczny gwiazdozbiór nieba północnego.
* Strzelec - konstelacja zodiakalna, znana już w starożytności, przedstawiająca centaura, pół-człowieka, pół-konia, z uniesionym łukiem i strzałą. Jej początków można szukać już u Sumerów, którzy widzieli w nim boga wojny.
* Tarcza Sobieskiego (Tarcza) - mały gwiazdozbiór nieba południowego, leżący w pobliżu równika niebieskiego.
* Trójkąt - mały gwiazdozbiór nieba północnego, którego trzy najjaśniejsze gwiazdy tworzą figurę wydłużonego trójkąta.
* Trójkąt Południowy - mała, lecz wyraźna konstelacja nieba południowego. Nazwa wzięła się z faktu, że gwiazdy tej konstelacji układają się w kształt prawie równobocznego trójkąta.
* Tukan - jeden z gwiazdozbiorów południowej półkuli nieba. W jego obrębie znajduje się Mały Obłok Magellana.
* Waga - mało wyraźny gwiazdozbiór zodiakalny. Znajduje się na południowej półkuli nieba.
* Warkocz Bereniki - gwiazdozbiór nieba północnego, wydzielony z dwóch innych przez Tycho de Brahe na początku XVIII wieku.
* >Wąż - gwiazdozbiór znajdujący się w pobliżu równika niebieskiego. Jest to jedna z 48 konstelacji opisanych przez Ptolemeusza, a zarazem jedna z 88 obecnie, oficjalnie rozróżnianych.
* Węgielnica - gwiazdozbiór nieba południowego, oznaczony przez Nicolasa Louisa de Lacaille w 1751 roku jako jeden z grupy gwiazdozbiorów "mierniczych" (obok Kompasu i Trójkąta Południowego).
* Wężownik - wyraźny gwiazdozbiór znajdujący się w rejonie równika niebieskiego.
* Wielka Niedźwiedzica - gwiazdozbiór okołobiegunowy nieba północnego, a zarazem trzecia co do wielkości konstelacja nieba. W Polsce, a zatem na naszej szerokości geograficznej, widoczna przez cały rok.
* Wielki Pies - gwiazdozbiór nieba zimowego na naszej szerokości geograficznej. Najjaśniejsza gwiazda tego gwiazdozbioru, Syriusz, jest również najjaśniejszą gwiazdą na całym nocnym niebie.
* Wieloryb - konstelacja zwykle utożsamiana przez starożytnych z morskim potworem, który miał pożreć Andromedę, i który został przez Perseusza zamieniony w kamień.
* Wilk - jedna z konstelacji nieba południowego. Jest jednym z 48 gwiazdozbiorów opisanych przez Ptolemeusza.
* Wodnik - gwiazdozbiór sąsiadujący z Wielorybem, Delfinem i Rybą Południową, położony na południe od równika niebieskiego. Jest jednym z najstarszych (w sensie antropologicznym) gwiazdozbiorów.
* Wolarz - jeden z wyraźnych gwiazdozbiorów nieba północnego.
* Woźnica - wyraźny gwiazdozbiór nieba północnego.
* Zając - niewielki gwiazdozbiór położony na południe od Oriona i na wschód od Wielkiego Psa.
* Zegar - mało wyraźny gwiazdozbiór nieba południowego, oznaczony przez Nicolasa Louisa de Lacaille w 1751 roku i wyobrażający zegar z wahadłem. Nie zawiera gwiazd o jasności większej niż 4.
* Złota Ryba - niewyraźny gwiazdozbiór nieba południowego. Jest mimo to istotny, ponieważ w jego obrębie znajduje się większa część Wielkiego Obłoku Magellana.
* Źrebię - mało wyraźny i jednocześnie najmniejszy powierzchniowo gwiazdozbiór nieba północnego i przedostatni pod względem wielkości w ogóle. Mniejszy od niego jest tylko Krzyż Południa.
* Żagiel - gwiazdozbiór nieba południowego, jeden z trzech wydzielonych w roku 1763 przez Nicolasa Louisa de Lacaille ze starożytnej konstelacji Argo (Statku Argonautów). Zawiera cztery gwiazdy drugiej wielkości.
* Żuraw - jedna z ptasich konstelacji nieba równikowego i południowego.
* >Żyrafa - gwiazdozbiór okołobiegunowy nieba północnego pomiędzy Gwiazdą Polarną a Woźnicą.


LOCA  (78)





zobacz mój
dzisiejszy
tranzyt


Data postu:
07:07 31-07-2010


2450

gwiazdy to olbrzymie, rozżarzone kule gazu, których powierzchnia ma bardzo wysoką temperaturę, dzięki czemu świecą, jak każdy gorący obiekt. Energię potrzebną do podtrzymywania swej temperatury czerpią z reakcji syntezy jądrowej, w której lekkie pierwiastki (wodór i hel) zamieniane są w ciężkie (węgiel, magnez, krzem, żelazo). Można śmiało powiedzieć, że o życiu gwiazd decyduje grawitacja, to ona przyczynia się do ich narodzin i to ona jest powodem ich śmierci. Miejscem poczęcia gwiazd są obłoki materii międzygwiazdowej znajdujące się w galaktykach. Obłoki te składają się w około 80% z wodoru, pozostałą zaś część stanowi hel oraz śladowe ilości pyłu i pierwiastków ciężkich, pozostałych po poprzednim pokoleniu gwiazd. Pomimo, iż materię tę możemy zobaczyć za pomocą teleskopów w postaci mgławic, to w ziemskim znaczeniu są one idealną próżnią, gdyż ich gęstość wynosi zaledwie od 10-23 do 10-25 g/cm3 (dla porównania gęstość powietrza na Ziemi wynosi 1,29 x 10-3 g/cm3).

opóki obłoki materii międzygwiazdowej pozostają w stanie równowagi grawitacyjnej, nie ma możliwości tworzenia się nowych gwiazd. Zdarza się jednak, że w pobliżu wybucha jakaś istniejąca już gwiazda i fale uderzeniowe docierają do stabilnego obłoku lub rejon ten przechodzi przez gęstsze otoczenie. Wówczas atomy wodoru i helu zostają wybite z rytmu i zaczynają poruszać się chaotycznie, zderzając się ze sobą. W wyniku kolizji tworzą się większe grudki materii. Pozostałe cząsteczki opadają swobodnie w gęstsze obszary, które zaczynają przyciągać je do siebie. W miarę "doklejania" nowych atomów obłok się kurczy pod wpływem swej masy i kurczyłby się w nieskończoność, gdyby nie pewne zdarzenie, o którym za chwilę. Proces, w którym siły grawitacji przeważają nad pozostałymi siłami nazywamy kolapsem (zapaścią) grawitacyjnym.

m większa masa obłoku, z tym większą siła przyciąga do siebie cząsteczki. Z tego powodu poruszają się one coraz szybciej, a tym samym zwiększa się ich temperatura. Po pewnym czasie ruch cieplny wzmaga się na tyle, że dorównuje sile grawitacji. Kolaps grawitacyjny ustaje, a gwiazda zaczyna żarzyć się na czerwono. Cały proces, od zaburzenia równowagi materii międzygwiazdowej, aż do tego momentu, trwa zaledwie od kilku do kilkudziesięciu lat i zależy od masy powstającej gwiazdy, im masa większa, tym proces przebiega szybciej. Miejsce powstawania gwiazd nazywamy globulami, najbardziej znane z nich to Wielka Mgławica w Orionie i Mgławica Orzeł.

łode gwiazdy są ciągle zbyt mało masywne, aby rozpocząć procesy syntezy jądrowej. Dodatkowo tracą część swej masy wypromieniowując ciepło wskutek kurczenia grawitacyjnego, zwanego kontrakcją grawitacyjną, która jest procesem dużo powolniejszym od kolapsu. Protogwiazdy muszą więc poczekać aż nabiorą masy. Niewykorzystana materia rozprasza się lub zostaje wykorzystana do stworzenia planet.

wiazda zaczyna być gwiazdą w pełnym znaczeniu tego słowo dopiero wówczas, gdy swą energię wytwarza w procesach reakcji jądrowych, których zainicjowanie następuje przy temperaturze około 107K. Od rozpoczęcia procesów gwiazdotwórczych do tego momentu upływa od dziesiątków tysięcy do milionów lat (Słońce - około 30 mln lat).




Diagram Hertzsprunga-Russella dy produkcja energii równoważy ciężar atmosfery gwiazdy, mamy do czynienia ze stabilną gwiazdą, której żywot będzie długi i spokojny. Większość gwiazd przechodzi przez to stadium ewolucji, z wyjątkiem gwiazd o skrajnych masach: gwiazdy o masie 1/12 masy Słońca ewoluują wprost w kierunku białych karłów, natomiast gwiazdy ponad 60-krotnie masywniejsze od Słońca odrzucają nadmiar masy w trakcie wybuchu. Ważną zależność pomiędzy mocą promieniowania gwiazdy a jej temperaturą powierzchniową odkrył w 1911 duński astronom Ejnar Hertzsprung. 2 lata później potwierdził ją amerykański astronom Henry Norris Russell. Na diagramie Hertzsprunga-Russella widzimy wyodrębnione grupy gwiazd, a najbardziej rzucają się w oczy gwiazdy normalne, leżące na ciągu głównym.
W 1930 roku amerykański astronom, William Morgan, zauważył, że gwiazdy o tym samym typie widmowym mogą wyraźnie różnić się wyglądem widma. Okazało się, że występowanie tych różnic pokrywa się z przynależnością gwiazd o tych samych typach widmowych do różnych ciągów na diagramie Hertzsprunga-Russella. Konieczne stało się więc wprowadzenie drugiego rodzaju klasyfikacji, opartej o klasę jasności gwiazd:

* klasa jasności I - nadolbrzymy
* klasa jasności II - jasne olbrzymy
* klasa jasności III - olbrzymy
* klasa jasności IV - podolbrzymy
* klasa jasności V - karły
* klasa jasności VI - podkarły
* klasa jasności VII - białe karły


wyniku syntezy dwóch atomów wodoru powstaje we wnętrzu gwiazdy jeden atom helu. Jednak masa helu jest trochę mniejsza niż masa dwóch atomów wodoru, więc jej nadmiar przekształcany jest w energię. Zgodnie ze wzorem Einsteina E = mc2, w ciągu 1 sekundy Słońce zamienia 4 miliony ton wodoru w 1026 W energii. Ubytki te są jednak tak niewielkie, że nasza gwiazda w czasie swojego 10-miliardoletniego pobytu na ciągu głównym straci zaledwie 0,1% swojej masy.
Długość pobytu każdej gwiazdy na ciągu głównym zależy od jej masy: jeżeli wynosi ona 25 mas słonecznych, spędzi tutaj około 3 mln lat, jeżeli jest równe masie Słońca - około 10 mld lat, a jeżeli stanowi jedynie 0,1 masy naszej gwiazdy, to będzie stabilna przez 100 mld lat. Dlatego istnienie życia możliwe jest jedynie na planetach obiegających gwiazdy normalne, o zbliżonej lub nieco mniejszej masie niż Słońce.

wolucja gwiazdy po pobycie na ciągu głównym zależy również od jej masy. Gwiazdy o masie mniejszej niż 0,4 masy Słońca, po wypaleniu wodoru, zamieniają się w białe karły, natomiast masywniejsze ewoluują w olbrzymy i nadolbrzymy.




wiazdy o masie nie przekraczającej 1,4 masy Słońca zawsze skończą swoje życie jako białe karły. Jeżeli są zbyt małe, nigdy nie rozpoczną procesów jądrowych w swym wnętrzu. Bardziej masywne, po wypaleniu wodoru i przejściu przez stadium olbrzymów, zaczynają się znowu kurczyć, gdyż w ich wnętrzu nie jest produkowana już energia, zdolna powstrzymać kontrakcję grawitacyjną. Osiągając rozmiary Ziemi, przy czym bardziej masywne są mniejsze, są tak gorące, że świecą na biało (stąd ich nazwa). W takiej postaci przetrwają miliardy, a nawet setki miliardów lat, po czym zaczną stygnąć, przybierając barwę żółtą, czerwoną, brązową, aż staną się czarnymi, zimnymi kulami materii.
Najbardziej znanym białym karłem jest towarzysz Syriusza.




wiazdom masywniejszym niż 0,4 masy Słońca, po wypaleniu wodoru, pozostaje jądro helowe z cienką otoczką wodorową. Ponieważ przestają produkować energię, siły grawitacji znów powodują powolne kurczenie się gwiazdy. Temperatura gazów wzrasta. Ponieważ, aby rozpocząć syntezę helu potrzebna jest znacznie większa temperatura aniżeli do zainicjowania tej reakcji w przypadku wodoru, gdy gazy rozgrzeją się ponownie do 107K, hel będzie nadal się kurczył, natomiast wodór zacznie ponownie się palić, a tym samym zacznie się rozszerzać. wskutek zwiększania swej objętości będzie stygnął i świecił na czerwono. Taki los czeka nasze Słońce. Jego korona będzie na tym etapie ewolucji sięgać niemal do orbity Ziemi.
Przejście w stadium olbrzyma zajmuje gwieździe stosunkowo krótki okres czasu. Nasze Słońce będzie potrzebować do tego około 100 mln lat.




apadające się jądro helowe gwiazdy rozgrzewa się w końcu do temperatury 108K, dzięki czemu może ona rozpocząć syntezę trzech atomów helu w atom węgla. Później, gdy temperatura wzrośnie jeszcze bardziej, w wyniku łączenia węgla i helu będzie powstawał tlen. W gwiazdach mniej masywnych niż 3 Słońca temperatura rośnie w sposób niekontrolowany i ich jądro wybucha. Jest to tzw. błysk helowy, którego całą energię przechwytuje gwiazda i na zewnątrz nie jest on widoczny. Po wybuchu jądro rozszerza się, natomiast warstwy zewnętrzne zapadają. Gwiazda na przemian rozszerza się i kurczy, zmieniając swe parametry fizyczne. Powstaje gwiazda zmienna. Gwiazdy takie dzielimy na trzy grupy:

1. pulsujące
2. wybuchowe
3. zaćmieniowe

Gwiazdy zmienne zaćmieniowe tak naprawdę nie przechodzą burzliwych okresów swego życia, lecz są zasłaniane przez swojego towarzysza w układach podwójnych gwiazd.
Powodem pulsowania gwiazd zmiennych pulsujących są zmiany ich promienia, które to zmiany możemy bardzo dokładnie przewidzieć. Natomiast gwiazdy zmienne wybuchowe zmieniają swe parametry na skutek nieprzewidywalnej serii wybuchów, pomiędzy którymi jasność gwiazdy jest stała, bądź ulega nieznacznym wahaniom.
Po wypaleniu zapasu helu, gwiazdy te odrzucają zewnętrzne warstwy atmosfery, tworząc mgławice planetarne, same natomiast zmieniają się w białe karły.

Pozostałość po supernowej przypadku gwiazd o masie większej niż 3 masy słoneczne nie dochodzi do błysku helowego. Gwiazdy te spokojnie wypalają swój zapas helu, zamieniając go w węgiel. Po ustaniu reakcji syntezy, wokół węglowego jądra istnieje cienka warstwa helu, a gwiazda ponownie się kurczy. Osiągając temperaturę 108K następuje tzw. wybuch węglowy, który może spowodować eksplozję gwiazdy, przekształcając ją w supernową.

Supernowa z 1999 eżeli masa gwiazdy przekracza masę 9 Słońc, nie dochodzi do żadnych błysków, ani wybuchów. Gwiazda spokojnie zamienia węgiel w magnez i krzem, a te w żelazo. Mając żelazowe jądro gwiazdy z nieznanych przyczyn eksplodują w formie supernowych. W ciągu kilku dni ich jasność zwiększa się maksymalnie o 15m wskutek rozszerzania się otoczki gazowej. Otoczki bliskich gwiazd można zobaczyć jeszcze wiele stuleci po wybuchu w formie mgławic planetarnych. Najbardziej znaną z nich jest mgławica Krab, której otoczka rozszerza się z prędkością 1100 km/s.
Dotychczas obserwowano mniej niż 10 wybuchów supernowych pomimo, iż w galaktyce mają one miejsce przeciętnie raz na 10 do 100 lat. Powodem, dla którego nie widzimy wszystkich eksplozji, jest materia międzygwiazdowa, która pochłania światło gwiazd.




ie odrzucone wskutek wybuchu centralne części supernowej zaczynają znowu się kurczyć. Gdy ich masa przekracza 1,4 masy słoneczne, ciśnienie jest tak duże, że elektrony i protony zaczynają się łączyć, tworząc neutrony, które nie mają ładunku elektrycznego, a tym samym nie odpychają się wzajemnie i mogą znajdować się bardzo blisko siebie. Jeżeli masa gwiazdy nie przekracza 3 mas Słońca, kolaps zostanie powstrzymany i powstanie obiekt o średnicy około 20 km, zbudowany wyłącznie z neutronów. Jest to tzw. gwiazda neutronowa. Gęstość takiej gwiazdy jest olbrzymia i wynosi od 1014 do 1015 g/cm3. Oznacza to, że kostka o wymiarach 1cm x 1 cm x 1cm, zbudowana z materii takiej gwiazdy, ważyłaby na Ziemi 100 mln - 1 mld ton.

Pulsar wiazdy neutronowe są źródłem promieniowania optycznego, radiowego, a także rentgenowskiego. Co więcej rotują z olbrzymią prędkością, dochodzącą do 700 obrotów na sekundę. Ponieważ promieniowanie gwiazdy neutronowej "wydobywa" się z określonego punktu na jej powierzchni, gdy ktoś znajdzie się w zasięgu wiązki promieniowania, odbiera charakterystyczne sygnały radiowe, powtarzające się w regularnych odstępach czasu, co 0,033 s do 3,8 s. Z tego powodu niektóre gwiazdy neutronowe są pulsarami, innymi słowy: każdy pulsar jest gwiazdą neutronową, lecz nie każda gwiazda neutronowa jest pulsarem dla danego obserwatora. Czas trwania pulsu wynosi maksymalnie 0,01 s.

szystko co się kręci musi się kiedyś zatrzymać. Zasada ta dotyczy również pulsarów. Każdy z nich wysyła sygnały radiowe w regularnych, znanych odstępach czasu, które są charakterystyczne tylko dla niego. Również każdy pulsar wydłuża owe odstępy o znaną wartość, która jest również charakterystyczna tylko dla niego. Pozwala to bardzo dokładnie określić początek emitowania przez pulsar promieniowania. Ponieważ ma to miejsce w określonym punkcie czasu, pulsary mogą być wykorzystywane jako uniwersalne i bardzo dokładne czasomierze. Tę ich cechę wykorzystali naukowcy z NASA podczas projektowania wizytówki Ziemian, przesłanej innym cywilizacjom na pokładzie sondy kosmicznej Pioneer 10.




arówno białe karły, jak i gwiazdy neutronowe są rodzajem śmierci gwiazdy. Tym samym charakteryzują się również czarne dziury, jednak ten rodzaj śmierci zarezerwowany jest wyłącznie dla gwiazd bardzo masywnych.

Artystyczna wizja czarnej dziury eżeli po wybuchu supernowej masa zapadającego się obłoku przekracza 3 masy słoneczne, wówczas opór neutronów nie jest w stanie powstrzymać sił grawitacji i w ciągu ułamka sekundy gwiazda zapada się do zerowej średnicy, zwanej osobliwością. We wnętrzu takiego obiektu siły grawitacji są tak duże, że prędkość ucieczki znacznie przewyższa prędkość światła, a tym samym żaden sygnał nie może się przedostać spod horyzontu zdarzeń - umownej granicy czarnej dziury. Tak sądzono do lat 70-tych XX wieku. Jednak w roku 1974 Stephen Hawking, autorytet w dziedzinie czarnych dziur, udowodnił, że czarne dziury, mając niezerową temperaturę, jak to sugerował Amerykanin Jacob Bekenstein, wysyłają promieniowanie cieplne, jak każde ciało. Ponieważ jednak temperatura czarnej dziury zależy ściśle od jej masy, którą można obliczyć ze wzoru 1023/M K (gdzie M jest masą czarnej dziury wyrażoną w kg), czarne dziury pozostają czarne, gdyż najmniej masywna z nich ma temperaturę 3 x 10-9K, a temperatura Wszechświata wynosi obecnie 2,7 K. Promieniowanie cieplne rozchodzi się zawsze od ciała cieplejszego do chłodniejszego, a ponieważ temperatura czarnych dziur jest znacznie niższa, nie mogą one promieniować i pozostają dla nas niewidoczne. Istnieje jednak sposób ich "dostrzeżenia". Jeżeli w układzie podwójnym jedna z gwiazd zamieni się w czarną dziurę, będzie ona zasysać ze swego towarzysza materię, która po spirali będzie opadać na dysk akrecyjny. Co więcej opadająca materia będzie wysyłać promieniowanie rentgenowskie, co udowodnił Rosjanin Jakow Zeldowicz.

czarną dziurę można by zamienić dowolny obiekt, jeżeli dysponowałoby się wystarczającą siłą, aby stłoczyć go w odpowiednio małej objętości. Dla przykładu Słońce stałoby się czarną dziurą, gdyby jego średnica osiągnęła wartość 1,5 km, Ziemia - 0,25 cm.
Obecnie znamy dwie czarne dziury. Jedna z nich, Cygnus X-1, znajduje się w gwiazdozbiorze Łabędzia, natomiast druga, V861 Sco, w Skorpionie.

awking wykazał również, że gdyby odwrócić bieg czasu w przypadku czarnych dziur, to obserwowalibyśmy rozwój identyczny z rozwojem Wszechświata. Z tego powodu powstały liczne hipotezy, przypisujące czarnym dziurą tworzenie nowych wszechświatów równoległych. Spekulowano nad istnieniem "białych dziur", które byłyby ujściami czarnych dziur w owych wszechświatach. Zastanawiano się wreszcie, czy przypadkiem my sami nie żyjemy wewnątrz czarnej dziury.


LOCA  (78)





zobacz mój
dzisiejszy
tranzyt


Data postu:
07:07 31-07-2010


2450

http://kawalec.republika.pl/html/gwiazdy.htm http://www.mosty-plock.pl/martel/gwiazdozbiory/ http://www.astrolabium.pl/czytelnia/galeria/381-hevelius-gwiazdozbiory http://groteska.eu/gwiazdy/


Nowości w serwisie prosto na Twój e-mail.